Zasadne jest pytanie o to, o czym Karol Wojtyła powinien, jak się domyślam, nie wiedzieć albo co, jak rozumiem, miał zrobić, gdy tę wiedzę chcąc nie chcąc uzyskał.

Przywołując perspektywę losowego wyższego szczeblem hierarchy duchownego wiedza jest w gruncie rzeczy czymś niezbędnym do podejmowania decyzji, choć słynna i memiczna wypowiedź Janusza Korwin-Mikkego może sugerować, że i z niewiedzą może dojść do wielkich tragedii. Nic więc dziwnego, że biskup i metropolita Karol Wojtyła był informowany o tym, co działo się w jego diecezji.

Okres, który jest przedmiotem reportażu „Franciszkańska 3”, wywołującego dyskusję o biskupie i metropolicie Wojtyle to lata głębokiego komunizmu. Wiedza o widełkach czasowych nie tylko jest powszechna, ale i oczywista ze względu chociażby na uzyskanie materiałów do dokumentu. Sam okres nie wzbudza jednak szerszej dyskusji. A szkoda, bo powinien.

Warto przypomnieć tym, którzy zapomnieli o istotnym fakcie, że w tym okresie każda odgórna i istotna decyzja Kościoła była kierowana politycznie, a kler musiał zręcznie lawirować pomiędzy inwigilacją i działaniami bezpieki a Prawdą i głoszeniem Słowa Bożego.

W związku z tym, nie pozostawało żadnej wątpliwości, że każda decyzja mogła zatrząść i zniszczyć zarówno Kościół katolicki, jak i w dalszej części ludzi z Kościołem związanych. W pamiętnikach kardynała Wyszyńskiego świetnie zobrazowane są te codzienne zmagania i kunszt polityczny, którego efektem końcowym, w dużym uproszczeniu, był rozwój Solidarności i przełamanie komunistycznego reżimu.

Proces podejmowania decyzji w Kościele tamtych czasów był głęboko izolowany od czynnika państwowego, a prawo wówczas funkcjonujące nie tylko nie współgrało z życiem Kościoła jak jest to mniej lub bardziej obecnie, ale było instrumentem wykorzystywanym wrogo.

Wyobraźmy sobie na potrzeby chwili scenariusz wcale nie abstrakcyjny, w którym aparatowi państwowemu udaje się przekonać społeczeństwo do nienawiści wobec jednej z grup społecznych jakimi są księża, tak jak dzieje się to obecnie. W rzeczywistości efektem tego byłoby w najlepszym razie przejęcie i instrumentalizacja przez państwo i totalny serwilizm Kościoła ale, co bardziej prawdopodobne, jeszcze silniejsze prześladowania.

Kościół katolicki był przeciwnikiem politycznym władz PRL-u przede wszystkim dlatego, że uwiarygadniał swoją pozycję przez setki lat, był głęboko zakorzeniony w świadomości społecznej i nie dało się go zniszczyć tanią, nachalną propagandą jak w przypadku Żołnierzy Wyklętych, których wystarczyło przedstawić jako „leśnych bandytów”.

W związku z tym szereg błędów mógł zniszczyć totalnie ogromną prawdziwie opozycyjną instytucję w Polsce lat sześćdziesiątych – Kościół.

Przejdźmy do rzekomej „winy” Karola Wojtyły, ówczesnego biskupa, a później metropolity krakowskiego. Winą, którą obarcza się papieża-Polaka jest niemal wyłącznie bezradność, o czym świadczą nawet przytoczone w rzeczonym dokumencie TVN-u cytaty jego wypowiedzi: „nie wiem, co mam z tym zrobić”. Sytuacja beznadziejna, w której biskupowi Wojtyle przyszło funkcjonować opierała się na dylemacie: pozostawić sprawę nierozwiązaną czy… no właśnie co? Współczesne media i publicyści chciałyby, żeby sprawę w tamtych czasach nagłośnić? Donieść do SB na złych księży? Czy po prostu wyrzucić osoby, wobec których ISTNIEJĄ podejrzenia? Czy fakt przekazania biskupowi miejsca informacji o zbrodni jest dowodem w sprawie? Czy może istnieje fundamentalne dla naszej cywilizacji domniemanie niewinności?

Zasadniczo ówczesnemu metropolicie mogło zabraknąć determinacji i pomysłów na rozwiązanie problemów, ale może też i czasu i możliwości, bo jak można się domyśleć, dochodzące pogłoski o nadużyciach w jego diecezji nie były jednymi problemami, a tym bardziej zagadnieniami, które absorbował jego uwagę.

Oskarżenia wysuwane na podstawie wspomnianego reportażu wobec papieża Polaka można zdefiniować równie dobrze w sposób następujący: stał przed wieloma dylematami i nie zawsze podejmował wystarczająco dobre decyzje.

Dokument o kimkolwiek innym, w jakkolwiek innych warunkach politycznych byłby pozbawiony uwagi opinii społecznej. Nie bez przyczyny wypuszczono reportaż w roku wyborczym, choć po wstępnej reakcji katolików można dostrzec, że bezskuteczny jest to manewr. Warto w końcu głośno zadać szeroko tytułowe pytanie: Karol Wojtyła wiedział i co w związku z tym?

Więcej materiałów autora tutaj.

The post Łukasz Burzyński: Karol Wojtyła wiedział… i co z tego? first appeared on Nowe Kształty.

Nasz papież umieścił słowa „Totus tuus” już w swoim herbie biskupim (w 1958 r.). Całe życie Jana Pawła II było zawierzeniem Królowej Niebios – to 13 maja 1981 we wspomnienie Matki Bożej Fatimskiej został cudownie ocalony podczas zamachu na swoje życie, które miało miejsce na placu św. Piotra. Natomiast prymas mówił o tym, że w swoim życiu „wszystko postawił na Maryję”, niejako rozwijając myśl swojego poprzednika na tronie biskupim (kardynała Augusta Hlonda), że „zwycięstwo, które przyjdzie, będzie to zwycięstwo Matki Najświętszej”. Wyszyński zawierzał cały naród polski opiece Madonny, przygotowując go do Milenium Chrztu Polski. Korzeni maryjności duchownego należy szukać w Jego domu rodzinnym. Ojciec i matka wychowali młodego Stefana w szacunku w wobec Matki Bożej. Niewątpliwie wydarzeniem, które przesądziło o jeszcze większej gorliwości Stefana w pobożności tego rodzaju była śmierć matki. Można tu zauważyć podobieństwo w historii życia innego naszego rodaka – Karola Wojtyły, który jako chłopiec doświadczył śmierci rodzonej matki (a ponadto także brata). Św. Maksymilian Maria Kolbe wszystko czynił z Niepokalaną, dla Niepokalanej i przez Niepokalaną, do tego stopnia, że założył klasztor pod jej nazwą – Niepokalanów (znajdujący się pod Warszawą). Miłość do Pana Boga i Jego Matki pozwoliły mu funkcjonować w nazistowskim piekle na ziemi – obozie koncentracyjnym w Auschwitz, a w końcu oddać życie za bliźniego.

Jak można w praktyce wprowadzać ideę powierzenia się Bogurodzicy w codziennym życiu? Do naszej dyspozycji został pozostawiony różaniec – skuteczna broń w walce z diabłem i pokusami. Warto każdego dnia oddawać Oblubienicy Ducha Świętego swoje prace, uczynki i myśli, aby to Ona nas prowadziła, chroniła i nieustannie strzegła przez całe nasze życie. Także w roku liturgicznym w Kościele są różnego rodzaju formy kultu Królowej Niebios. W maju mamy nabożeństwa majowe (bardzo często odbywają się przy wiejskich kapliczkach lub krzyżach), podczas których przyzywamy Madonnę jako naszą Matkę, Królową i Tę, która nas wspomaga. Podczas nabożeństw październikowych prosimy naszą Królową, aby chroniła nas i nasze rodziny podczas różańca. Warto zaznaczyć, że w każdą pierwszą sobotę miesiąca warto wynagradzać Niepokalanemu Sercu Maryi zniewagi, którymi jest Ono obrażane.

Historia duchowości św. Ludwika ma długą historię w Polsce. Była popierana przez papieży i ma swoje uzasadnienie teologiczne. W naszej ojczyźnie Matka Boga ma swoje sanktuaria. Najsłynniejsze z nich mieści się na Jasnej Górze, dokąd od kilkuset lata przybywają rzesze pielgrzymów. To miejsce jest nieodłącznie związane z hasłem: „Tu zawsze byliśmy wolni”. Nie chodzi tylko o wolność polityczną od ideologii komunistycznej, ale przede wszystkim o wolność serc, ponieważ Królowa Polski zawsze wskazuje na swojego Syna, podobnie jak w Kanie Galilejskiej.

The post Jak to powierzyć swoją wolę Bogurodzicy? first appeared on Nowe Kształty.